Adenektomia laserowa

Łagodny rozrost gruczołu krokowego (benign prostatic hyperplasia - BPH) jest jedną z najczęstszych chorób pojawiających się z wiekiem u mężczyzn. Częstość występowania łagodnego przerostu prostaty zależy od wieku - zwiększa się zwykle po 40. roku życia. W 60. roku życia częstość występowania BPH przekracza zwykle 50%, a w 85. roku życia osiąga 90%. Znanych jest wiele metod leczenia łagodnego przerostu prostaty - od leczenia farmakologicznego po leczenie operacyjne - a jedną z nich jest adenektomia laserowa.

Objawy rozrostu gruczolaka

W wyniku rozrostu gruczolaka prostaty dochodzi do stopniowego zwężania światła cewki moczowej i powstania objawów choroby. Jego obecność często wiąże się z dokuczliwymi objawami ze strony dolnych dróg moczowych (lower urinary tract symptoms - LUTS), które pogarszają jakość życia wskutek zaburzania zarówno normalnej dziennej aktywności, jak i snu.

Leczenie łagodnego przerostu prostaty

W celu zlikwidowania objawów przerostu prostaty trzeba udrożnić cewkę moczową, tak aby mocz mógł swobodnie wypływać z pęcherza moczowego a jego przepływ nie był blokowany. Udrożnienie cewki wiąże się z koniecznością usunięcia tych części gruczołu krokowego (rozrośniętego gruczolaka), które na nią uciskają. Pod pojęciem minimalne inwazyjne metody leczenia kryje się każdy zabieg mniej inwazyjny niż leczenie operacyjne. Obecnie standardem w leczeniu łagodnego rozrostu stercza (BPH) jest przezcewkowa elektroresekcja gruczołu krokowego (TURP) za pomocą której wykonuje się obecnie 70% zabiegów usuwania przerośniętego gruczołu krokowego. Wiąże się ona jednak z 10% ryzykiem takich powikłań jak krwawienia, zespół poresekcyjny, zwężenie cewki moczowej, zwężenie szyi pęcherza moczowego, zaburzenia funkcji seksualnych. Poszukuje się więc metod jeszcze doskonalszych.

Laseroterapia gruczolaka prostaty

Technologia laserowa została zastosowana po raz pierwszy w leczeniu przeszkody podpęcherzowej spowodowanej przez BPH ponad 15 lat temu. W zależności od długości fali, mocy i rodzaju emisji lasera używa się różnych technik usuwania tkanki gruczolaka: koagulacji, waporyzacji, resekcji lub preparowania. Laseroterapia gruczolaka prostaty jest uznawana za alternatywną metodę wobec chirurgicznego leczenia tego schorzenia. W połowie lat 90. ubiegłego wieku powstały dwie odmiany zabiegu laserowego

• HoLaP - resekcja gruczolaka stercza, która zakresem naśladuje TURP,
• enukleacja - skutkiem przypominająca klasyczne operacje otwarte.

Według najnowszych standardów usuwanie powiększonej prostaty laserem holowym HoLEP może być równoważne z TURP i adenomektomią klasyczną (usunięcie prostaty w czasie operacji). Obecnie dostępnych jest wiele rodzajów laserów, jednak powszechnie tylko dwa są uważane jako równorzędne do TURP. Jest to laser HoLEP oraz waporyzacja stercza za pomocą lasera KTP o dużej mocy, inaczej green-light, czyli laser - laser zielony.

Leczenie prostaty za pomocą lasera

Leczenie laserem polega na wprowadzeniu przez cewkę moczową przyrządu optycznego wraz z włóknem laserowym. Umiejscowienie tego włókna na wysokości gruczołu krokowego umożliwia naświetlanie jej powierzchni pod kontrolą wzroku lub obrazowania za pomocą USG. Za pomocą lasera ogrzewa się tkankę gruczolaka do temperatury >100°C, co powoduje waporyzację, czyli odparowanie tkanki. Pozostałe martwicze części tkanek są następnie wydalane z moczem. U części chorych konieczne jest założenia na okres 1-2 tygodni cewnika do pęcherza, aby mocz mógł wypływać. Zwykle po dobie od zabiegu pacjent może powrócić do domu.

Zalety użycia lasera HoLEP

Do najważniejszych zalet tej procedury zalicza się:

• małą inwazyjność zabiegu,
• niemal bezkrwawy przebieg, obarczony minimalnym ryzykiem,
• mniejszą możliwość upośledzenia funkcji seksualnych,
• krótki pobyt w szpitalu.

Wady lasera HoLEP

• konieczne duże doświadczenie operatora wykonującego zabieg,
• wysoki koszt leczenia i zakupu sprzętu,
• brak tkanek do badania histopatologicznego. Wspólnym problemem wszystkich technik laserowych jest niemożność badania histologicznego usuniętych tkanek,
• w przypadku dużych gruczolaków lepsze wyniki leczenia uzyskuje się po zastosowaniu metody TURP.

Laseroterapia gruczolaka prostaty - powikłania

• przez około 4 tygodnie po zabiegu w miejscu naświetlania możne być odczuwany ból
• u 96% chorych obserwuje się wytrysk wsteczny, u 46% utrzymującą się dysurię, wymagającą leków oraz zwężenie cewki moczowej u 9,9% chorych.

Zalety lasera KTP

• zabieg jest całkowicie bezkrwawy dzięki powierzchownemu działaniu koagulującemu promienia laserowego,
• użyty wąski endoskop zmniejsza ryzyko późniejszego zwężenia cewki moczowej,
• zabieg przeprowadza się pod kontrolą wzroku, trwa on ok. 30. minut nawet w przypadku dużych gruczolaków i jest technicznie bardzo prosty,
• zabieg można wykonać w warunkach ambulatoryjnych.

Negatywne strony stosowania lasera KTP

• występujące powikłania są stosunkowo łagodne, w 16% powstaje przejściowa dysuria ( bolesne oddawanie moczu),
• w 7 % przejściowy krwiomocz, zatrzymanie moczu w 3%, zakażenie dróg moczowych w 1%,
• bardzo rzadko stwierdza się zaburzenia wzwodu, w obserwacjach kilkuletnich wytrysk wsteczny pojawił się w tej grupie u 25% pacjentów,
• długi czas operacji oraz wysoki koszt zabiegu spowodowany jednorazowym użyciem włókien laserowych.

Uzyskanie mikcji po zabiegu następuje bardzo szybko. Ostateczna poprawa jest po kilku miesiącach. Subiektywna i obiektywna poprawa po użyciu lasera HoLEP utrzymuje się co najmniej 6 lat, a odsetek reoperacji spowodowany odrostem gruczolaka wynosi 4,2%. HoLEP i KTP wykazują w leczeniu łagodnego przerostu prostaty podobną skuteczność i wymagają podobnego znieczulenia jak TURP.