Leczenie raka prostaty

Wybór metody leczenia jest związany ze stopniem zaawansowania choroby nowotworowej w chwili wykrycia, stąd niezwykle ważna jest profilaktyka (rak prostaty we wczesnych stadiach rozwoju może nie dawać żadnych objawów) lub konieczność poddania się badaniu urologicznemu w przypadku jakichkolwiek dolegliwości.

Usunięcie gruczołu krokowego

W przypadku nowotworów wykrytych wcześnie, rozwijających się jedynie w obrębie prostaty, konieczne jest radykalne chirurgiczne usunięcie gruczołu krokowego wraz z okolicznymi węzłami chłonnymi. Po zabiegu wszystkie usunięte tkanki poddane zostają badaniu mikroskopowemu, co pozwala na bardzo dokładne określenie typu nowotworu, oraz jego zaawansowania. Alternatywną metodą leczenia jest radioterapia, czyli niszczenie komórek guza promieniowaniem jonizującym. Może się to odbywać na drodze naświetlania prostaty wiązką promieni radioaktywnych (teleradioterapia) lub przez wprowadzenie do prostaty specjalnych implantów radioaktywnych (brachyterapia). Choć obecnie nie udowodniono przewagi którejkolwiek z tych metod, za bardziej skuteczne uważa się radykalne leczenie chirurgiczne. Niestety towarzyszy mu też większy odsetek powikłań, takich jak: zaburzenia erekcji, nietrzymanie moczu, zwężenie cewki moczowej. Po radioterapii powikłania są rzadsze i występują tu przede wszystkim zaburzenia erekcji, krwiomocz, częstomocz, zatrzymanie moczu. Ostateczny wybór metody leczenia raka prostaty zawsze należy do chorego, poprzedzony jest rozmową z urologiem, który w sposób rzeczowy, bezstronny i zrozumiały przedstawia zalety i wady obu metod.

Hormonoterapia i chemioterapia w leczeniu raka prostaty

Gdy nowotwór nacieka okoliczne tkanki i narządy lub/i stwierdzono odległe przerzuty, rokowanie jest gorsze. Zwykle stosuje się hormonoterapię, chemioterapię i radioterapię lub połączenia kilku sposobów leczenia. Udowodniono, że rozwój raka prostaty jest uzależniony od poziomu testosteronu we krwi. Obniżenie ilości testosteronu powoduje zahamowanie rozwoju nowotworu, a nawet jego cofnięcie się. Stąd leczenie polega na zahamowaniu produkcji tego hormonu w jądrach. Możliwe jest to albo na drodze chirurgicznej (usunięcie jąder), albo na drodze farmakologicznej (preparaty blokujące wytwarzanie hormonu). W chwili obecnej metody te pozwalają na zatrzymanie rozwoju choroby przez okres około 10 lat. U chorych, u których na skutek rozwoju nowotworu dochodzi do zaburzeń oddawania moczu, wykonuje się zabiegi łagodzące te objawy, np. przez cewkową resekcję gruczołu krokowego (TURP).

Niestety u części chorych w chwili zgłoszenia się do urologa choroba jest tak bardzo zaawansowana, że nie poddaje się żadnym metodom leczenia i prowadzi do śmierci.