Zabiegowe leczenie prostaty

Zabiegowe leczenie prostaty może okazać się konieczne, jeśli leczenie farmakologiczne nie przynisoło pożądanych efektów.  „Złotym standardem”, czyli najlepszą metodą leczenia, jest przezcewkowa resekcja gruczołu krokowego (TURP), zabieg z jednej strony skuteczny, z drugiej strony obarczony niewielką ilością skutków ubocznych i powikłań.

Leczenie laparoskopowe przerostu prostaty

U chorych z bardzo dużą prostatą konieczne jest bardziej radykalne leczenie. Zwykle wykonuje się klasyczne (otwarte) lub laparoskopowe usunięcie gruczolaka stercza. Obecnie na całym świecie stosowane są liczne mało inwazyjne sposoby leczenia zabiegowego łagodnego przerostu prostaty. Metody te zostały opracowane, aby uniknąć powikłań związanych z operacją. Jednak im mniej powikłań niosą, tym mniej są skuteczne i u większości chorych dolegliwości nawracają. Należą do nich laseroterapia, terapia cieplna, śródtkankowa mikrofalowa ablacja igłowa i wiele innych.

Przezcewkowa resekcja gruczołu krokowego (TURP)

Za "złoty", a nawet "diamentowy" standard w leczeniu łagodnego przerostu prostaty uznaje się tzw. elektroresekcję przezcewkową (TURP - ang. Transurethval Resection of the Prostate). Zabieg ten wykonuje się za pomocą instrumentu, zwanego resektoskopem, zasilanego urządzeniem dostarczającym prąd. W skład resektoskopu wchodzi m.in. zestaw optyczny z mikrosoczewkami. Umożliwia oglądanie przebiegu operacji bezpośrednio przez chirurga lub na ekranie monitora dzięki przesyłaniu obrazu z wnętrza ciała za pomocą mikrokamery. Resektoskop jest zaopatrzony w światłowód, który oświetla operowane miejsce.

Instrument wprowadza się do cewki moczowej mężczyzny znajdującej się w prąciu, dochodząc aż do pęcherza. Należy tu podkreślić, że zabieg jest bezbolesny, a pacjent jest przytomny i ma tylko znieczuloną dolną połowę ciała. Przekrój urządzenia jest niewielki, dostosowany do średnicy cewki moczowej. Aby uchronić cewkę moczową przed uszkodzeniami, stosuje się nawilżający ochronny żel.

Wycinanie nadmiaru

Po obejrzeniu od środka stanu prostaty, cewki moczowej i pęcherza moczowego lekarz, odpowiednio sterując urządzeniem ręcznie oraz za pomocą pedałów uruchamiających prąd do cięcia i koagulacji, wycina tkankę gruczołu krokowego, która do tej pory rozrastając się zwężała światło cewki moczowej, co powodowało kłopoty z oddawaniem moczu. Urolog usuwa stopniowo cały miąższ gruczołu krokowego, pozostawiając jedynie jego zewnętrzne ściany, czyli tzw. torebkę chirurgiczną. W ten sposób unika się ponownego rozrostu tego narządu i powrotu dolegliwości. Lekarz stara się nie uszkodzić zewnętrznego zwieracza cewki moczowej, który umożliwia utrzymywanie moczu w pęcherzu. W środkowej części gruczołu powstaje szeroka jama, która będzie teraz pełnić funkcję kanału moczowego.