Choroby prostaty

Do najczęstszych schorzeń prostaty należy łagodny rozrost gruczołu krokowego oraz rak gruczołu krokowego. Zapalenie prostaty jest stosunkowo częstą chorobą zapalną, zwłaszcza ludzi młodych.

Łagodny rozrost prostaty

Łagodny rozrost prostaty (z ang. benign prostatic hyperplasia, BPH) polega na przyroście masy i wielkości gruczołu krokowego, wskutek zwiększenia liczby komórek wchodzących w jego skład. Komórki te mają prawidłową budowę i funkcję – jest ich po prostu za dużo. Histopatologicznie choroba ta jest gruczolakiem, czyli łagodnym nowotworem. Główne dolegliwości pacjenta wynikają z ucisku przerośniętego gruczołu na okoliczne narządy, zwłaszcza na cewkę moczową, przebiegającą w jego wnętrzu, powodując zaburzenia oddawania moczu. Łagodny rozrost prostaty nie jest procesem złośliwym i nie zagraża bezpośrednio życiu chorego. Mimo to zaniedbanie leczenia może doprowadzić do poważnych następstw, takich jak nawracające zakażenia układu moczowego, zatrzymanie moczu, kamica moczowa, a w skrajnych wypadkach nawet do niewydolności nerek.

Rak prostaty

Rak prostaty to nowotwór złośliwy powstały w tkance gruczołu krokowego. Składa się on z nieprawidłowych, zmutowanych komórek, które potrafią w szybkim tempie mnożyć się, naciekając prawidłową tkankę gruczołu, a w zaawansowanym stadium choroby zagrażać okolicznym narządom. W miarę postępu choroby komórki nowotworowe mogą drogą naczyń krwionośnych i limfatycznych przedostawać się do narządów odległych, dając przerzuty. Najczęściej przerzuty nowotworu prostaty znajdowane są w kościach miednicy i kręgosłupa, a także w wątrobie i płucach. Początkowo choroba przebiega bezobjawowo. Gdy guz osiąga większe rozmiary, dolegliwości mogą być bardzo podobne do tych, które są obecne w BPH, jednak w tym przypadku konieczne jest jak najszybsze leczenie! Istotność zagrożenia tym nowotworem bierze się głównie z już dużej częstości jego występowania i stałej tendencji do jej wzrostu.

Zapalenie gruczołu krokowego

Termin „zapalenie gruczołu krokowego” obejmuje zarówno ostre, jak i przewlekłe bakteryjne zapalenie prostaty, ale również stany chorobowe, określane wspólnym mianem „zespołu bolesnej miednicy”. W chorobach infekcyjnych można zidentyfikować czynnik sprawczy i wdrożyć celowane leczenie. Różnią się one od siebie czasem trwania i szybkością narastania objawów. Czasami zdarza się znaleźć cechy zapalenia w materiale tkankowym, pobranym w trakcie biopsji, oraz nasieniu i moczu przy jednoczesnym braku jakichkolwiek objawów. Mówimy wtedy o bezobjawowym zapaleniu prostaty. Natomiast w przypadku zespołu bolesnej miednicy nie udało się do chwili obecnej określić konkretnej przyczyny. Stanowi on jeden z największych problemów diagnostycznych i terapeutycznych w urologii. Charakteryzuje się obecnością typowych dla zapalenia prostaty objawów, przy jednoczesnym braku dodatnich posiewów bakteryjnych. Brak znajomości przyczyny tej choroby powoduje, że leczenie ukierunkowane jest na złagodzenie objawów i poprawę jakości życia.